لاو سینما : سینمای ایران و جهان

پله پله آثارش پخته‌تر و مستحکم‌تر از هم می‌شد چرا در «دارکوب» به یک نقطه ایستایی و حتی شاید عقب گرد می‌رسد؟

آخرين به روز رساني : پنجشنبه 29 شهریور 1397


کل مطلب : 4520 مطلب / کل بازديد : 608,9931
تبليغات

خرید بلیت شعله ور
خرید بلیت یک کیلو و بیست و یک گرم
خريد بليت چراغ های ناتمام
خرید بلیت داش آکل
خرید بلیت تنگه ابوقریب
خرید بلیت پشت دیوار سکوت
خرید بلیت خرگیوش





موضوع : سینمای ایران
کد مطلب : 4476
تاريخ انتشار : چهارشنبه 14 شهريور 1397 - 17:8

«دارکوب» آخرین ساخته بهروز شعیبی که این روز‌ها بر پرده سینماست نشان می‌دهد که این فیلم ساز جوان نتوانسته مثل آثار قبلی اش، «دهلیز» و «سیانور» که نظر دو طیف منتقدان و مخاطبان را جلب کرده بود این بار هم موفق باشد. فروش نا امید کننده و بی اعتنایی منتقدان و نویسندگان سینمایی موکد این گفته‌ها است. اما چرا این اتفاق برای این فیلم شعیبی افتاد. فیلمسازی که پله پله آثارش پخته‌تر و مستحکم‌تر از هم می‌شد چرا در «دارکوب» به یک نقطه ایستایی و حتی شاید عقب گرد می‌رسد؟

۱. اولین و بزرگترین مشکل دارکوب در هسته ابتدایی شکل گیری این فیلم است. یعنی جایی که نویسنده خواسته، ایده‌ای خلق کند و فیلمنامه یک فیلم سینمایی را بنویسد نقطه‌ای که هنوز فیلمی ساخته نشده است. دارکوب در همان طرح و ایده اولیه‌ای که در ذهن نویسنده بوده می‌ماند و پا را فراتر نمی‌گذارد و همان جا متوقف می‌شود. در حقیقت دراکوب یک فیلم تلویزیونی (تله فیلم) است که سازندگانش خواستند آن را به عنوان یک اثر سینمایی به خورد مخاطب بدهند. البته که در این کار موفق نشدند. آمار فروش فیلم این حقیقت را نشان می‌دهد.
دارکوب داستان «مهسا» زن معتادی با بازی سارا بهرامی است که برای اخاذی از همسر سابقش «روزبه» با بازی امین حیایی به محل کار او می‌رود و با دیدن زندگی جدید همسر سابق در مرگ بچه اش شک می‌کند و همه کاری می‌کند که بچه اش را از شوهرش پس بگیرد.
قصه دارکوب مناسب یک فیلم تلویزیونی خوب و شسته رفته برای پخش در ایام تعطیلات از تلویزیون است. دارکوب به هیچ وجه یک فیلم سینمایی نیست. یک فیلم سینمایی از هسته ابتدایی شکل گیری اش باید برای سینما و پرده عریض و مخاطبانی که قرار است در داخل سالن تاریک سینما فیلم را تماشا کنند، ساخته شود. سازندگان دارکوب باید به این پرسش جواب بدهند که اصولا این فیلم دارای چه ویژگی و امتیازاتی است که مخاطب حاضر بشود به سینما برود و هزینه را صرف دین چنین فیلمی بکند؟. شاید گفته بشود فیلم در بخش‌های مختلف فنی و هنری در جشنواره کاندیدای چندین سیمرغ شده است. این گذاره در حین درست بودن یک اشکال دارد و آن هم این است که دارکوب در بخش‌های مختلف فنی و هنری دارای کیفیت مناسبی باشد. از باز یهای خوب بازیگرانش گرفته تا فیلمبرداری مسلط علیرضا برازنده. ولی هیچکدام از این عوامل نمی‌تواند به تنهایی کلیت یک اثر سینمایی بالقوه و منسجم را به نمایش بگذارد. دارکوب سمفونی است که نوازندگانش هر کدام ساز خودشان را می‌زند بدون اینکه رهبر ارکستر توانسته باشد یک آهنگ یکدست را رهبری کرده باشد. یک اثر سینمایی خوب، مختصات و مشخصات خود را دارد در همه جای دنیا مخاطبان به سینما می‌روند که یا بخندند یا گریه کند یا دست کم هیجانی بهشان وارد شود. دارکوب یک ملودرام تکراری و خسته کننده است که در بطن روایتش هیچ ویژگی جدید و تازه‌ای پیدا نمی‌شود.

 

مطالب مرتبط
مطلب زنده
پربازديد