لاو سینما : سینمای ایران و جهان

وی افزود: سعی می‌کردم دنبال هرآنچه آموختنی است، بروم. گاهی احساس می‌کردم نیاز است گروهم را عوض کنم، این کار را انجام می دادم. آن زمان جریان‌های تئاتر...

آخرين به روز رساني : دوشنبه 20 آذر 1396


کل مطلب : 3801 مطلب / کل بازديد : 520,9841
تبليغات

تبليغات
کانال تلگرام لاوسينما
خريد بليط زير سقف دودي





موضوع : هنرمندان
کد مطلب : 3295
تاريخ انتشار : یکشنبه 03 ارديبهشت 1396 - 17:14

پرویز پور حسینی در مصاحبه خود گفت :اما اکنون هر کسی مدرک دانشگاه بگیرد و بتواند بازیگر شناخته شده‌ای را در کارش داشته باشد به او اجازه کارگردانی می‌دهند و این خوب نیست.

 این بازیگر سینما و تئاتر ایران اظهار کرد: من هیچ‌وقت به حدی که رسیده بودم و آموخته بودم قانع نبودم. سال 1339 بود که با استاد سمندریان کار را شروع کردیم. «آندورا» کار شاخص صحنه‌ای ایشان بود که در آن نقش یک فاشیست رعب‌انگیز را بازی می‌کردم. بعد از آن مدتی در اداره تئاتر کار کردم و دو سالی با گروه دکتر خسروی بودم و سپس برای تجربه کردن به خانه نمایش رفتم. از بیژن مفید نیز بسیار آموختم. تا زمانی که به تئاتر شهر آمدم و با آقای رفیعی یک گروه تشکیل دادیم سپس انقلاب شد و دوباره به خانه تئاتر برگشتم و مسیر ادامه پیدا کرد.

دنبال هرآنچه آموختنی بود، می‌رفتم

وی افزود: سعی می‌کردم دنبال هرآنچه آموختنی است، بروم. گاهی احساس می‌کردم نیاز است گروهم را عوض کنم، این کار را انجام می دادم. آن زمان جریان‌های تئاتر، سنگلج با کارهای ایرانی، خانه تئاتر با تجربیات متفاوت از کارهای قهوه‌خانه‌ای آقای خلج گرفته تا کارهای فوق العاده پربیننده بیژن مفید و تئاتر مولوی بود.

ساعت‌ها تماشای تمرین پیشکسوتان

این بازیگر پیشکسوت ادامه داد: آن زمان ما گروه جوانی داشتیم که بعد از مدتی دیدیم برای ایفای برخی نقش‌های کهنسال نمی‌توانیم هر بار خودمان را گریم کنیم و احتیاج به پیشکسوتان داریم. این شد که از استاد سمندریان خواستیم سرپرستی گروه ما را برعهده بگیرد و او از اساتیدی چون مشایخی، کشاورز، جمیله شیخی و... دعوت می‌کرد تا این نقش‌ها را ایفا کنند و کار ما این بود که ساعتها به تماشای تمرین این اساتید می‌نشستیم، کاری که نمی‌بینم جوان‌های امروزی انجام بدهند.

بازیگر فیلمهای «قاتل اهلی» و «دوران عاشقی» با بیان اینکه آن زمان همه تمام وقت کار می‌کردند اما امروزه دیگر اینگونه نیست، تأکید کرد: آن زمان ما صبح‌ها تمرین می‌کردیم و شبها یا عصرها اجرا داشتیم و حین اجرا، تمرین را متوقف نمی‌کردیم. ما آن زمان حقوق کمی می‌گرفتیم اما تأمین بودیم و دخل و خرجمان یکی بود و اصلا فرصتی برای کار تصویر نداشتیم.

پورحسینی افزود: شیوه آموزشی ما باید به گونه‌ای باشد که هنرجویان همواره حس و حال طبلگی خود را حفظ کنند و بر این تصور نباشند که اگر واحدی را پاس کرده‌اند یعنی دیگر کامل شده‌اند و کارشان تمام شده است؛ بلکه بهتر است دائم در حال جستجو باشند و بیاموزند.

 

مطالب مرتبط
مطلب زنده
پربازديد