لاو سینما : سینمای ایران و جهان

سال گذشته همایشی با عنوان «اکران فیلم خارجی، فرصت‌ها و تهدید‌ها برای سینمای ملی» در دانشگاه هنر برگزار شد. اکنون بعد از یک سال از برگزاری همایشی که در آن چندین شخص مرتبط با سینما و اکران فیلم در آن سخنرانی داشتند، خروجی آن به انتشار کتابی با عنوان «اکران فیلم خارجی؛ فرصت‌ها و تهدیدها برای سینمای ملی» محدود شده که با حمایت جشنواره جهانی فیلم فجر منتشر می‌شود. این در حالی است که انتظار می‌رفت در طول یک سال گذشته و با برگزاری همایشی تخصصی شاهد اتفاقات…

آخرين به روز رساني : دوشنبه 19 آذر 1397


کل مطلب : 4671 مطلب / کل بازديد : 695,5081
تبليغات

خرید بلیت شعله ور
خرید بلیت یک کیلو و بیست و یک گرم
خريد بليت چراغ های ناتمام
خرید بلیت داش آکل
خرید بلیت تنگه ابوقریب
خرید بلیت پشت دیوار سکوت
خرید بلیت خرگیوش





موضوع : سینمای جهان
کد مطلب : 3266
تاريخ انتشار : دوشنبه 28 فروردين 1396 - 11:9

سال گذشته همایشی با عنوان «اکران فیلم خارجی، فرصت‌ها و تهدید‌ها برای سینمای ملی» در دانشگاه هنر برگزار شد. اکنون بعد از یک سال از برگزاری همایشی که در آن چندین شخص مرتبط با سینما و اکران فیلم در آن سخنرانی داشتند، خروجی آن به انتشار کتابی با عنوان «اکران فیلم خارجی؛ فرصت‌ها و تهدیدها برای سینمای ملی» محدود شده که با حمایت جشنواره جهانی فیلم فجر منتشر می‌شود. این در حالی است که انتظار می‌رفت در طول یک سال گذشته و با برگزاری همایشی تخصصی شاهد اتفاقات خوبی در حوزه اکران فیلم‌های خارجی باشیم.

 

با وجود ناکار آمدی آن همایش در تغییر سیاست‌های اکران فیلم‌های خارجی بازخوانی برخی از سخنرانی‌های همایش می‌تواند مفید باشد. حسام‌الدین آشنا، مشاور فرهنگی رئیس‌جمهور در سخنرانی‌اش به تاریخ اکران فیلم‌های خارجی در سینما‌های ایران پیش و بعد از انقلاب اسلامی اشاره کرد و با انتقاد از محدود‌سازی اکران فیلم‌های خارجی در دهه 70 و 80 (دوره اصلاحات) گفت: نتایج واقعی سیاست محدودسازی شدید اکران فیلم‌های خارجی چه بوده است؟ آیا واقعاً مردم در طول ۳۸ سال گذشته فیلم خارجی ندیده‌اند؟ پاسخ منفی است. اولاً تلویزیون تنها پخش‌‌کننده رسمی و انحصاری فیلم‌های سینمایی خارجی بوده است. پس فیلم‌های سینمایی خارجی اکران نشده‌اند نه اینکه نمایش داده نشده‌اند. بنابراین سیاست رسمی، نمایش انحصاری بوده است نه نمایش ندادن فیلم خارجی. مشکل پرده عریض بوده است نه صفحه کوچک. مشکل بخش خصوصی و رقابتی بوده نه بخش دولتی و انحصاری. به این ترتیب، تلویزیون به ابزار سیاستگذاری برای سینما نیز بدل شده است. آشنا در ادامه پیشنهاد داد اکران فیلم تحت نظارت گروهی قرار گیرد که در آن اعضای آن ذی‌نفع و دولتی نباشند.

 

حجت‌الله ایوبی، رئیس وقت سازمان سینمایی نیز در سخنانی به نبود سیاست اکران فیلم خارجی در ایران پرداخت و به این نکته اشاره کرد که سالانه 6 هزار فیلم در جهان ساخته می‌شود که اگر ۵ درصد آنها ارزشمند باشند هم نمی‌توانیم آنها را نادیده بگیریم و باید تولیدات خوب و درست بشری را ببینیم. رئیس وقت سازمان سینمایی نیز پیشنهاد کرد اکران فیلم‌های خارجی مجزا از اکران فیلم‌های ایرانی انجام شود و هیچ کدام مزاحم اکران دیگری نشود.

 

پیشنهاد‌های آشنا و ایوبی که هر دو به عنوان چهره‌های دولتی در همایش حضور داشتند با آنکه عملی به نظر می‌رسد و برنامه پیچیده‌ای نیست، نتوانست در طول یک‌سال گذشته از مرحله حرف به عمل برسد. انگار مقاومتی سخت مانند آنچه در دهه 70 و 80 در مقابل اکران فیلم خارجی به وجود آمده بود بار دیگر شکل گرفته و نمی‌گذارد فیلم‌های خوبی که قابلیت اکران در کشور را دارند به اکران عمومی برسند. زمانی بنیاد سینمایی فارابی تصمیم به اکران فیلم‌های خارجی گرفت که اکران فیلم تحسین شده «درخت زندگی» یکی از ثمرات آن بود. آن زمان اعلام شد که اکران هر فیلم خارجی بین 6 تا 8 هزار دلار هزینه دارد که رقم بالایی برای چرخه اقتصادی که حضور فیلم‌های خارجی به همراه دارد؛ نیست. 

 

مطالب مرتبط
مطلب زنده
پربازديد